Atittaya's profile°·.♥.·° ♥(*^.^*).Lyn_n.(...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 20 Happy birthday ตัวฉัน เกิดมาเผชิญโลก ปีที่ 23 แก่ขึ้นอีกแล้ว นอกจากอายุเรายังมีคนที่รักเราเพิ่มขึ้น เรายังมีความทรงจำดีๆ ที่เพิ่มขึ้น รวมไปถึงความรู้ ด้วยรึป่าวหว่า ขอบคุณทุกคำอวยพร ทุกคนที่จำวันธรรมดาๆวันนี้ได้ ขอบคุณปะป๊า มะม๊า อาม่า ที่ รักและเลี้ยงน้องหลินมาจนโตนะคะ ขอบคุณที่รัก เจน ฟ้า ไอซ รุ้ง น้อยหน่า และเพื่อนๆทุกคน ที่อยู่เคียงข้างและดูแลกันมาตลอด ขอบใจนะเอี๋ยม ที่อุส่าโทรมาทั้งๆที่เขิน ^^ วันเกิดปีนี้ ถึงจะต้องอ่านหนังสือจนหัวโตเพราะจะสอบ ถึงจะไม่มีเวลาไปทำอะไรที่อยากทำในวันนี้ แต่ก้อมีแต่ความรู้สึกดีๆ ทำให้เรามีความสุขมากๆเลยล่ะ ขอให้ทุกวันต่อจากนี้เปนวันที่ดีของเราด้วยเถอะนะ February 04 Jigsawความรักของเรา ก้อเหมือนจิ๊กซอ
เราค่อยๆใช้ความรู้สึกใส่เข้ามา ทีละนิดๆ
ค่อยๆต่อกันขึ้นมาเปนรูปร่าง ที่เราก้อไม่รุว่าหน้าตาจะออกมาเปนยังไง
อาจจะสวยจนใครๆอิจฉา
อาจจะเหมือนงานabstractที่ไม่มีใครเข้าใจ
หรืออาจจะสร้างไม่เสร็จเพราะมันไม่มีชิ้นส่วนที่เข้ากันได้
ตอนนี้ความรักของเรา
อยู่ในขั้นตอนการสร้าง
เราผ่านอุปสรรคมากมาย
กว่าจะได้เริ่มสร้างจริงๆ
ตอนนี้เราช่วยกันต่อชิ้นส่วนเล็กๆเพื่อให้ออกมาเปน
ความรักที่สวยงาม
เราต่างก้อพยายามหาชิ้นส่วนที่เข้ากันได้มาต่อกัน
อะไรที่ต่อกันไม่ติด ก้อพยายามทิ้งไป
หรือไม่ก้อทำลืมๆมันไปซะ
แต่ตอนนี้ มันมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
ความผิดพลาดที่เธอก้อไม่ได้ตั้งใจให้เกิด
และเราก้อไม่อยากให้เกิด
คุณไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เค้าเสียใจ
เค้าก้ออยากที่จะมั่นใจ และเชื่อใจ
แต่มันก้อยากเกินไป...
เหมือนจิ๊กซอที่ต่อไว้ แล้วมีใครมาทำให้เสียไป
แม้แค่ส่วนเล็กๆ แต่มันก้อทำให้เหนความเสียหายเปนวงกว้าง
เราก้อต้องมาเริ่มหาชิ้นส่วนกันใหม่ มาเริ่มต่อกันใหม่
จะให้กลับมาเปนเหมือนเดิม
มันก้อต้องใช้เวลา
อาจจะไม่เหมือนเดิม
อาจจะสวยกว่าเดิม
มันก้ออยู่ที่เรา ไม่ใช่แค่เค้า หรือ คุณ
เราต้องช่วยกัน เพราะแค่เค้าคนเดียว
คงไม่มีชิ้นส่วนมากพอที่จะสร้างความรักของเราขึ้นมาได้
และเค้าก้อคงเหนื่อยเกินไปที่จะแบกรับอะไรขนาดนั้น
เค้าก้อรู้ว่าคนเราก้อผิดพลาดกันได้
และทุกคนก้อควรได้รับการให้อภัย
เค้าก้อพยายามแล้ว จะให้เหมือนเดิมเลย คงไม่ได้
แต่เวลาก้อคงพิสูจน์ว่า สิ่งที่คุณอยากให้เค้าเชื่อ มันจริงมั้ย แค่ไหน
แล้วความรักที่เราสร้างกันมา มันจะออกมาเปนยังไง
หรือว่าทั้งหมดที่เราทำไปมันเปนแค่ความพยายามเอาสิ่งที่ต่อกันไม่ได้มาต่อกัน
October 09 ทะเล๊ ทะเล เย่ๆไปมาแร้ว ในที่สุด เหอะๆๆ สอบเส็ด เป็ดก้อออกร่อน ไปนั่งกินลมกะครอบครัว ถ่ายรูป ลั้นลาๆ หายบ้าบอลงไปเยอะเลยแฮะ ไม่น่าเชื่อ ขนาดวันนี้ไม่ค่อยมีลม ทะเลยังทำให้ความไม่สบายใจหายไปได้เยอะ ดีจังเลยเนอะ ที่เกิดมาเป็นคนระยอง อยากไปทะเล แป็บเดียว ก้อได้ไปละ ^^ v v v v v ถ้าได้กร๊วกมาเดินจูงมือกัน คงลั้นลาขึ้นอีกเปนกอง July 13 สถานการณ์ปัจจุบัน ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่ายินดี เพื่อนรับปริญญากันเยอะแยะ (ที่จริงก้อพึ่งมหาลัยเดียว แต่ไปมันทุกวัน) แล้วก้อต้องเดินสายไปมหาลัยอื่นๆต่ออีก เหนแล้วก้ออยากรับมั่ง คงรู้สึกดี ที่ได้รู้ว่ามีคนใส่ใจ อยากมาแสดงความยินดีกับเรา ได้เล่นกะเพื่อนๆ สนุกมากเลย เหมือนมีตติ้งกัน บัณฑิตก้อวุ่นวายๆ เพื่อนบัณฑิตก้อวุ่นวายๆ ตลกดี อีกงานก้องานบวช ใกล้เข้าพรรษาแล้ว เพื่อนบวชกันใหญ่ แต่ไม่ได้อยากบวชมั่งหรอกนะ แหะๆ ดิชั้นก้อไปทุกงานอีกล่ะค่ะ ก้อคนมันฮ็อตนี่หว่า อิ่มบุญกันไปตามๆกันเลยทีเดียว แต่ก้อมีงานไม่น่ายินดีด้วยอะนะ คือพ่อตองเสียล่ะ ก้อขอแสดงความเสียใจอีกครั้ง มา ณ ที่นี้ด้วยนะตอง เราขอโทษด้วยที่ไปได้แ่ค่วันเดียว (ก้ออย่างที่บอกช่วงนี้เราเดินสาย) แล้วเรายังมีหน้าที่อันสำคัญยิ่งอีกอย่าง คือ พยายามไปเรียนเนติ์ที่อยู่แสนไกลให้ได้ทุกวัน ซึ่งบอกได้เลยว่า ยากกกกส์ เรียนทั้งวันนี่ยังไม่มีปรากฏ อย่างมากก้อทำได้แค่ตื่นให้ได้ก่อนเที่ยงจะได้ไปเรียนทันตอนบ่าย แค่นั้นเราก้อเหนื่อยเหลือเกินแล้ว กลับมายังต้องเจอลูกชายที่โตวันโตคืน แล้วรุสึกว่ามันจะฉลาดเกินเม่นขึ้นทุกวัน แถมซนระดับเทพเจ้า ไม่รุจะดีใจหรือเสียใจดีที่มีลูกฉลาด แต่โคตรซนขนาดนี้ เพราะทุกวันนี้เจ้าลูกชายที่น่ารัก ปีนขึ้นเตียงไ้ด้แล้วค่ะ!!! แล้วดูเหมือนมันจะพยายามขึ้นมานอนกอดแม่จ๋าทุกคืนเลยทีเดียว ทำให้เราแทบไม่ได้นอนเลย ต้องคอยระแวงว่า จะเจอน้องหนามบนเตียงรึป่าว -*- และด้วยภารกิจมากมาย มากๆ ที่รุมล้อมเราอยู่ตอนนี้ ทำให้เราไม่ค่อยเพ้อเจ้อ อย่างที่เรากลัวว่าเราจะเปน ซึ่งมันก้อดีแล้ว แต่เราเหนื่อยมากเลยล่ะ คือมันไม่มีเวลาพักเลยจริงๆ เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ แล้วด้วยความฟุ้งของเราเราก้อแอบคิดว่า ถ้าหมดฤดูกาลหรรษานี้ไปล่ะ ... ... เราจะเปนไงวะเนี่ย จะกลับไปอยู่กับเรื่องเดิมๆรึป่าว เรื่่องที่เราอยากลืมไปให้หมดจะยังจำได้อยู่รึป่าว ขออย่าให้ฤดูกาลที่แสนสนุกนี้หมดไปเลย รอก่อนนะ.. รอให้เราเข้มแข็งกว่านี้ก่อน ที่จริงตอนนี้มันก้อไม่เปนไรแล้วแหละ แต่ว่า... ช่วงเวลาดีๆมันก้อเปนสิ่งสวยงามที่น่าจดจำใช่มะล่ะ นั่นล่ะ สิ่งที่เราอยากลืมมันสวยงามมากจริงๆ เหนอะไรก้อพาให้คิดถึงตลอดเลยอะ เปนกันปะ เหมือนฝันเลย ฝันดีมากจนไม่อยากตื่น แต่ในที่สุดแล้ว ยังไงๆเราก้อต้องตื่นอะนะ เฮ่อ ไม่ได้อัพนาน เม้ายาวเลยแฮะ สรุป สถานการณ์ปัจจุบันคือ > > เราอยากรับปริญญามั่งแล้วอ่า อีกเดือนนึงก้อรอไม่ไหวแล้ว (ไม่ได้เห่อนะ แค่อยากให้มันเสร็จๆไป ตื่นเต้นๆ) > จากการเดินสายไปมันทุกงานขนาดนี้ทำให้เราไม่ค่อยว่าง ที่รักของเราเลยน่ารักเปนพิเศษเลยตอนนี้ เพราะพอเราไม่สนใจที่รักๆก้อเลยสนใจเราเปนพิเศษ (สุดๆเลย) อิอิ > น้องหนามเริ่มงอนแล้ว เพราะไม่ค่อยได้เล่นด้วยเลย อาจจะแอบลืมแม่จ๋าไปนิดนึงแล้วด้วยมั้ง เพราะล่าสุดเริ่มขู่ใส่เค้าแล้ว T_T > และด้วยดีกรีความฮ็อตตอนนี้ เดินสายทุกงานแบบนี้ ตอนนี้เราจนแล้วอะ เส้าหนักเลย แต่นะ เพื่อเพื่อน เราทำได้ > และสุดท้าย เราอ้วนขึ้น!!! ง่ะ ก้อเสร็จงานแล้วต้องปาร์ตี้ต่อนี่นา แงๆ เครียดเลย มีแต่คนเค้าลดความอ้วนกัน ไอบ้านี่ดันอ้วนขึ้นได้อีกอ่า ==" > แต่สิ่งที่ดีๆก้อคือ เราได้เจอเพื่อนเพียบเลย บางคนหายไปไม่ได้เจอตั้งแต่จบมอปลาย เหมือนไม่นาน แต่ที่จริงก้อนานแล้วนะ เราก้อแก่กันแล้วด้วยอะ ให้ความรุสึกที่ดีมากๆเลย เหมือนกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง ทุกคนตั้งใจมากันเพื่อเพื่อน มีแต่ความรุสึกดีๆให้กัน >>>>>>>>>> รักเพื่อนว่ะ ดีใจที่เกิดมาเจอพวกแกนะ อยากเจอกันอีกอะ มาเจอกันงานรับปริญญาเค้าก้อดีนะ (10 /14 สิงหา 2551 ที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์นะ) ^^ >>>>>>>>>>>>>>>>>> รักที่รักด้วย ขอบคุณจริงๆที่ทำให้เค้ารุว่าที่รัก รักเค้ามากขนาดไหน ^^ June 23 เธอ... หยุดฉันไว้ตรงที่เก่าTitle : หยุด Artist : Monotone วันคืนยังหมุน ยังเวียนและผ่าน มองไปทางไหน อะไรก็เปลี่ยน ผู้คนรอบๆกาย ต่างเข้ามาแล้วก็หายไป คงเหลือเพียงฉันคนเดียวที่อยู่ที่เก่า - และในวันนี้ก็ไม่เหมือนก่อน ต้องนอนเหงากับความว่างเปล่า เคยมีเธอข้างๆกาย แต่วันนี้เธอกลับหายไป คงเหลือเพียงฉันคนเดียวที่หยุดตรงนี้ - **เธอ...หยุดฉันไว้ตรงที่เก่า ปล่อยฉันให้จมกับความ..เหงา ของหัวใจ ฮู้ๆๆ แล้วเธอก็ทิ้งฉันไว้.. ทุกสิ่ง ระหว่างสองเรายังเหมือนเคย ไม่อาจลบเลือนเธอจากใจ ฉัน ได้เลย โลกยังคงหมุนไป ก็ฉันยังคงหายใจ อยู่ที่เดิม - ทะเล ท้องฟ้า หน้าเธอเหมือนเก่า แต่ในวันนี้ก็ยังดูเปลี่ยน แค่เธอเท่านั้นเอง เปลี่ยนโลกฉันทั้งใบ คงเหลือเพียงฉันคนเดียวที่หยุดตรงนี้ โฮ้ววว.. - เธอ...หยุดฉันไว้ตรงที่เก่า ปล่อยฉันให้จมกับความ..เหงา ของหัวใจ ฮู้ๆๆ แล้วเธอก็ทิ้ง..ทิ้งฉันไว้.. ทุกสิ่ง ระหว่างสองเรายังเหมือนเคย ไม่อาจลบเลือนเธอจากใจฉันได้เลย โลกยังคงหมุนไป ก็ฉันยังคงหาย..ใจ อยู่ที่เดิม ฮู้ววว แล้วเธอก็ทิ้ง..ทิ้งฉันไว้..ตรงนี้ อยู่กับตัวฉัน อยู่กับความหลัง May 24 สับสน เคยกันมั่งมะ เวลาคบกับใครแล้วรู้สึกสงสัยอะ สงสัยว่านี่เราคบกันไปทำไม ... ตอนนี้เรากำลังสงสัยอยู่ รู้นะว่ามันไม่ดีอะ แต่ว่ามันก้อมีเหตุผลนะ เราไม่คิดว่าอยู่ดีๆเราจะคิดแบบนี้ขึ้นมาได้เองหรอก แต่ถึงสงสัยไปก้อถามไม่ได้ เค้าคงจะเสียใจที่เราไม่มั่นคง เราก้อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเปนแบบนี้ เราอาจจะเริ่มทำงาน เราอาจจะเหนื่อย ต้องการใครซักคนมาอยู่ข้างๆ แต่พอไม่มี มันเลยถูกขัดใจมั้ง มันทำให้เราเริ่มคิดว่า เค้าต้องการเราจริงรึป่าว แล้วเราล่ะ ต้องการเค้าจริงรึป่าว เศร้าว่ะ... ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ ไม่รู้จะไปทางไหนดี ไม่ชอบเลยอะ ที่รัก กลับมาทำให้เค้ามั่นใจเหมือนเดิมหน่อยดิ May 03 เรื่อยเปื่อย ตอนนี้ที่ห้องเรามีกังหันที่ระเบียง 5 อัน ลมพัดทีก้อหมุนที แต่ว่ามีอยู่อันนึง ไม่ค่อยจะหมุนเลย ทั้งๆที่อันอื่นมันก้อหมุนได้ อาจจะหมุนได้มากน้อยต่างกัน แต่มีอันเนี้ย อันเดียว ที่ต้องใช้ความพยายามเหลือเกิน กว่าจะหมุน... เหมือนเราตอนนี้เลย เปนกังหันที่หมุนไม่ไหว ลมจะแรงยังไง ก้อหมุนได้นิดเดียว เหมือนมันจะพังแล้ว ทั้งๆที่เพิ่งซื้อมา ตอนแรกก้อหมุนได้ดี แต่พอเล่นมากไป กลับไม่หมุนซะนี่ ซ่อมก้อไม่เปนด้วยแฮะ เราอาจจะโง่เกินไป เรื่องแค่นี้ก้อรับมือไม่ไหว อยากอยู่นิ่งๆ เพื่อนๆของเราตอนนี้ก้อคงเหมือนสายลม เหมือนเราที่พยายามใช้มือหมุนกังหันให้มันหมุน แต่เราเหนื่อย... เราเป็นกังหันที่ไม่อยากหมุนแล้ว ถึงจะรู้ว่าถ้าพังไปเจ้าของก้อคงจะเสียดาย แต่ว่าเราเหนื่อยแล้ว ไม่อยากหมุนไปตามความต้องการของใครแล้ว แต่ว่ากังหัน ถ้าไม่หมุนก้อไม่มีค่า ไม่สนุก ไม่ลั้นลา ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ก้อต้องถูกทิ้ง อย่างไร้ค่า เราอาจจะเปนคนดื้อ ไม่ยอมแพ้ ถ้าจะต้องถูกทิ้ง ขอเลือกตกลงไปข้างล่างเองดีกว่า แต่ก้อทำไม่ได้ เพราะเจ้าของ(เราเอง) ยึดกังหันไว้อย่างแน่นหนา พันธนาการตัวเรามากมายเหลือเกิน อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองเปนครั้งสุดท้ายในชีวิตจริงๆ ยังทำไม่ได้เลยหรอ เราจะต้องอยู่นิ่งๆแบบนี้ เปนกังหันที่ถูกพยายามทำให้หมุน หมุนไปตามที่ทุกคนอยากให้เปน ถึงจะไม่ไหวแล้ว แต่ก้อต้องหมุนต่อไป ใช่มั้ย... เราอยู่ไปทำไม ยังไม่รู้เลย เราเแค่เหนื่อยแล้ว พอใจกับชีวิตนี้แล้ว อยากพักบ้าง แค่นั้นเอง May 01 เศร้่าจังเคยมะ อยู่ดีๆทำอะไรที่ทำอยู่ทุกวัน แต่วันนึงเรื่องธรรมดานั้นกลับกลายเปนเรื่องที่อภัยไม่ได้ กลายเปนชนวนระเบิด ทำให้คนอื่นไม่พอใจ จะอธิบายไป เค้าก้อยิ่งไม่เข้าใจ ไม่อธิบายก้อไม่สบายใจ อยากคุยให้เข้าใจเค้าก้อรำคาญ หงุดหงิด เราก้อยิ่งไม่สบายใจ แต่จะปล่อยไป มัีนก้อทำไม่ได้ ปากเค้าบอกแล้วว่าไม่เปนไร แต่น้ำเสียงกับการกระทำมันตรงข้าม เราก้อพยายามที่จะทำให้มันดีขึ้น แต่มันกลับแย่ลง แย่มาก มากจนเราไม่รุว่าเราทำอะไรไม่ดีมากมายขนาดนั้นเลยหรอ ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากความเปนห่วง เราก้อรู้ เข้าใจ ดีใจด้วยซ้ำที่เค้าเปนห่วงเรา จนเปนได้ขนาดนั้น แต่ว่านะ เรารับรู้ แลัวก้อสำนึก และจะปรับปรุง นั่นเปนสิ่งที่ดีที่สุดแล้วที่เราคิดได้ว่าจะต้องทำ เราอาจจะโง่เกินไป เล่นมากไป ไม่รู้สิ แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราพยายามจะทำ ทำให้เค้าอารมณ์ดีขึ้น คุยกันให้มากขึ้น จะได้เข้าใจกันมากขึ้น มันกลับกลายเปนว่า เราทำให้เค้าหงุดหงิด และอารมณ์เสีย เพราะว่าเราเซ้าซี้เค้ามากเกินไป ทั้งๆที่เราคุยกันได้ไม่ถึง 15 นาที เราไม่เข้าใจจริงๆ เราคิดว่าเราไม่ได้ใช้อารมณ์แล้ว พยายามพูดดีๆ ใช้เหตุผล แต่ว่า ทำไมมันถึงเปนแบบนี้ล่ะ จะทำยังไงต่อ ก้อยังคิดไม่ออกเลย ... March 06 อยากไปเที่ยวง่าาาาาาาาาาสอบเสดแล้ว ตัวนึง!!! แต่อีกสองตัวมันอีกนานอะ จะจบแล้วนะ ต้องเตรียมฉลองเรียนจบสิ อยากไำปเที่ยว ที่ไหนก้อได้ ที่ไม่ใช่เที่ยวกลางคืนอะ ช่วงนี้บ่อยแล้ว เบื่อออออออออออ อยากไปเที่ยวที่ๆไม่ใช่ที่อโคจรมั่งอ่า แล้วไมยังไม่เหนมีใครนัดวันเลยฟร้า มีแต่จองตัว แต่ไม่จองวัน เด๋วก้อนัดชนกัน แล้วไม่ได้ไปอีก ง่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา หนูอยากไปเที่ยวค่า อยากไปทะเลจัง ซื้อบิกินี่มาแล้วด้วย ใครก้อได้ชวนเค้าไปทะเลหน่อยจิ อยากไปๆ อยากไปทะเลมากๆ ไปทะเลกันเหอะ... ไปเที่ยวเปรี้ยวๆ Bikini on da beach กัน ^^ February 28 ความรักครั้งสุดท้าย full version by fruitie familyความรักครั้งสุดท้าย
หลายครั้ง ที่พบกับบางสิ่งที่ไม่เข้าใจ ***************************************************************** เธอ : "ถ้าเลือกได้...อยากจะตายก่อนคนรักของตัวเองหรือว่าอยากจะตายทีหลังคนรัก" ผม : "ผมเป็นคนเห็นแก่ตัว...ผมขอตายก่อน...ผมไม่อยากเห็นคนที่ผมรักต้องตาย มันคงทรมานเกินไป" เธอ : "ฉันก็เหมือนกัน... แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว... ฉันอยากให้เธอตายก่อน..." ในวันนั้น...ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด -------------------------------------------------------------------------------------------------- แต่... เหมือนไร้ซึ่งคำใดให้เอ่ย เหมือนคำถามในทุกคำนึงของดวงวิญญาณนั้นมีคำตอบ เหมือนอนาคตที่มองไม่เห็นนั้น มีปลายทางที่เรารู้ว่าเป็นอย่างไร เรารับรู้ได้จากสัมผัสที่เรามีอยู่ในวันนี้... ***************************************************************** ผม : "ผมไม่ใช่คนดีนะ... เรียนก็ยังไม่จบ งานก็ยังไม่มี.... ผมแทบจะไม่มีอนาคตเลย" เธอ : "มันไม่สำคัญไม่ใช่เหรอ...ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ฉันรักเธอนะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไง จำได้ไหม" ผม : "... ผมเคยฝันจะมีครอบครัวกับคนอื่น แต่มันเป็นเรื่องไกลสำหรับผม เหมือนกับว่าไม่มีวันเป็นจริงได้ แต่สำหรับคุณ..ผมรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นไปได้....คือ..คุณเข้าใจใช่ไหม เหมือนกับว่าแม้เราจะมองไม่เห็นระหว่างทางที่เราจะเดินไปแต่" เธอ : "แต่เรารู้ว่าปลายทางของเรานั้นจะเป็นยังไง" ผม : "ใช่..." ปลายทาง...ที่เราจะได้อยู่ร่วมกัน....แม้เส้นทางจะหนักหนาแค่ไหน... แต่เราต่างเชื่อว่าเราทั้งคู่จะเดินไปถึงปลายทางนั้นได้แน่นอน ไม่ว่าทางเดินนั้นจะสบายหรือลำบากเพียงใดก็ตาม -------------------------------------------------------------------------------------------------- ความรักเป็นความลับเสมอ และเมื่อใดก็ตามที่เปิดเผยออกมา เราก็ไม่สามารถขาดความรักได้อีกต่อไป ***************************************************************** ผม : "ผมเคยคิดว่าผมเป็นคนเข้มแข็ง...แต่ผมอยู่ไม่ได้ถ้าขาดคุณ" เธอ : "ฉันก็อยู่ไม่ได้ถ้าขาดเธอ" ผม : "อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ" เธอ : "ใช่..อยู่ด้วยกันตลอดไป" เราสองคนกลายเป็นคนอ่อนแอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เราต่างไม่เคยคิดกันว่าชีวิตของเราที่ผ่านมา ผ่านฝน ผ่านหนาว ผ่านร้อน มาหลายรอบนั้น จนเรามั่นใจว่าเราเข้มแข็งพอ... แต่เราก็อยู่โดยปราศจากความรักไม่ได้อีกต่อไป -------------------------------------------------------------------------------------------------- ทุกชีวิตที่เกิดมานั้น เพื่อเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่ง ฉัน...กับเธอ....เกิดมาเพื่อเรา ***************************************************************** เธอ : "สิ่งที่คุณคิด...ใช่อย่างที่ฉันพูดหรือเปล่า?" ผม : "...ใช่...ใช่ทั้งหมด..........ผมรู้สึกเหมือนว่าผมเกิดมาเพื่อคุณ" เธอ : "เปล่า...ไม่ใช่นะ...เราเกิดมาเพื่อกันต่างหาก" ...ใช่สิ....ไม่ใช่คำว่า"ผม" หรือ "เธอ" ต้องเป็นคำว่า "เรา".... "เพราะเราเกิดมาคู่กัน" -------------------------------------------------------------------------------------------------- เราทุกข์ทรมานจากความรัก แต่เราสุขที่จะทรมานจากความรักนี้ ความรู้สึกแน่นหน้าอกจนวาบขึ้นมาชาไปถึงแขน บางครั้งที่ทำให้หายใจไม่ออก ความทรมานที่ยากจะขืน ยากจะปฏิเสธ ยากจะ...ปฏิเสธ ***************************************************************** ผม : "คุณ...ผมมีอะไรจะให้" ใต้แสงรำไรสีส้มที่ส่องลอดต้นไม้ ณ ใจกลางเมืองในยามค่ำคืนของมหานคร.... ชายหญิงคู่หนึ่งยืนสบตากัน.... ผู้ชายคนนั้น...ทำท่าเปิดกล่องเล็กๆใบหนึ่ง...แล้วหยิบแหวนออกมา เขาดึงมือผู้หญิงมาแล้วสวมแหวนวงนั้นให้กับเธอ ผม : "ผมรักคุณ...ไว้...ผมมีเงินแล้วผมจะหาแหวนเพชรสวยๆมาให้นะ" เธอ : "แต่มันคือแหวนวิเศษ...มันเป็นแหวนที่มีค่ามากที่สุด ฉันไม่ต้องการแหวนราคาแพงๆหรอก แค่แหวนอากาศนี้ก็พอ" มันเป็นแหวนวิเศษ...มันไม่มีราคา...ไม่มีแม้แต่รูปทรง...เป็นแค่อากาศ... แต่ชายหญิงคู่นั้นก็ถือแหวนวงนั้นเป็นคำหมั้นสัญญา... แหวนไร้ราคา...ที่มีค่ามากที่สุดในโลก ชายหญิงสองคน..กอดกันกลางมหานครในยามค่ำคืนใต้แสงรำไรสีส้มที่ส่องลอดต้นไม้มา -------------------------------------------------------------------------------------------------- หากวันใดวันหนึ่ง... ที่ใครคนหนึ่งจะต้องจากไป... ความรัก...คง............................ ........................................ อีกคนจะอยู่ได้อย่างไร หากไม่มีเรา ฉันไม่มีอะไรจะขอจากเธอ... ฉันหวังจากโชคชะตาเสียมากกว่า ขอให้อย่าได้มีสิ่งใดที่พรากฉันและเธอออกจากกัน ***************************************************************** สมมติ...ว่าพรุ่งนี้...ผมกับเธอ...ไม่รู้จักกันอีกต่อไป... ผมจะใช้ชีวิตยังไง... เวลาผมมีความสุขผมจะบอกใครเป็นคนแรก... ผมคงเปิดมือถือขึ้นมา...ไล่ไปตามชื่อของคนที่ผมรู้จักทุกคน... แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะบอกใครเป็นคนแรก...ผมไม่รู้ว่าควรจะบอกใครเป็นคนแรก.... แล้วชีวิตของเธอจะเป็นยังไง... เธออาจจะพบใครสักคนที่เข้ามาในชีวิต.... เวลาที่เธอเศร้า...เขาคนนั้นจะเข้าใจไหมว่าจะดูแลเธออย่างไร...จะปลอบประโยนเธอยังไง เขาจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้ไหม....เขาจะเข้าใจความคิดของเธอหรือไม่.... เขาจะรู้ไหมว่าเธอนั้นอ่อนไหวและอ่อนโยนเพียงใด... และแม้ภายนอกเธอจะดูเข้มแข็งแค่ไหน แต่ภายในเธอก็ต้องการคนที่จะพักพิงได้เสมอ... เธอจะอยู่ได้อย่างไร...ถ้าเขาคนนั้นไม่เข้าใจเธอ -------------------------------------------------------------------------------------------------- คำว่า"เรา" มันทำให้ฉันกลัวคำว่า "เจ็บ, ป่วย, ตาย" คำว่า"เรา" มันทำให้ชีวิตของฉัน....เปลี่ยนแปลงไปนิรันดร์ ถ้าพรุ่งนี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่มีเธอ ฉันจะมีชีวิตอย่างไร ***************************************************************** ผมไม่เคยคิดว่า...ในชีวิตนี้ของผม ผมจะนั่งกุมมือผู้หญิงที่ไม่ใช่ญาติ แล้วหลั่งน้ำตา ปรารถนาว่าเธอจะหายจากความเจ็บป่วยโดยไว เธอ : "ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ..." ผม : "อย่าเป็นอะไรนะ...ถ้าคุณเป็นอะไร...ผมคงอยู่ไม่ได้" เธอ : "ฉันไม่เป็นอะไรหรอก...ฉันจะดูแลรักษาสุขภาพตัวเอง...เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปไง" ***************************************************************** ถ้าพรุ่งนี้ฉันตายแล้วเธอไม่มีฉัน เธอจะมีชีวิตอย่างไร ***************************************************************** ผมนอนอยู่บนเตียง...เจ็บป่วยจากโรคที่กำลังทรมานผมอยู่... "หายสิ หายสักทีสิ..." ผมพูดกับตัวเอง "หายสักทีสิ ฉันไม่อยากป่วย... หายสักทีสิ" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา... เธอโทรมาหาผม "ผมไม่อยากเจ็บ ไม่อยากป่วย...ผมอยากจะหายป่วย.... คุณจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม... ที่คุณถามผมว่า ถ้าเลือกได้จะให้คุณตายก่อนหรือให้ผมตายก่อน ผมขอถอนคำพูด ผมไม่อยากตายก่อน... ผมอยากตายทีหลัง ถ้าผมตายก่อน แล้วคุณจะอยู่ยังไง ผมอยากให้คุณตายก่อน" แล้วเธอก็ตอบผมกลับมาอย่างอ่อนโยน ว่า... "ไม่หรอกนะ ไม่เอานะ ไม่มีใครตายก่อนทั้งนั้นแหละ ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ถ้าเราอยู่ ก็อยู่ด้วยกัน เราตาย ก็ตายด้วยกัน ก็เราเกิดมาคู่กันนี่.... ........ฉันรักเธอนะ" ***************************************************************** คำว่า"เรา" คำว่า"รัก" คำว่า"คู่ชีวิต" มันเป็นพันธนาการที่ทำให้ฉันเป็นสุข ฉันอยากติดอยู่ในพันธนาการนี้ ตราบชั่วนิรันดร์..... น่ารักใช่มั้ยล่ะ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องแต่ง
เปนเรื่องจริงของคู่ที่เราคิดว่าน่ารักที่สุดเท่าที่เราจะเจอในโลกนี้แล้วล่ะ แต่ว่านะ... ถึงเราจะไม่มีเรื่องน่ารักๆแบบนี้ ถึงเราจะมีแต่เล่าออกมาได้ไม่น่ารักขนาดนี้ เรากลับไม่รุสึกอิจฉาคนคู่นี้เรยอ่า เพราะว่าตอนนี้เรากำลังพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ใช่มะ คิดว่าใช่นะ เพราะเราก้อยังรุสึกว่าสุดที่รักของเราน่ารักที่สุดในโลกเรย ไม่มีใครเหมือน ไม่เหมือนใคร หึหึ ไม่รุจะบอกทำไม แค่รุสึกอยากบอก ^^ > > > > เฮ้อ...คิดถึงที่รักจังลยน้า ที่รักจะรุมั้ยว่าตอนที่เค้าป่วย เค้าก้ออยากหายป่วยเร็วๆเหมือนกัน เพราะเค้าไม่อยากให้ที่รักหงอยเวลาไม่มีใครเล่นด้วย เค้าชอบเวลาที่รักคอยดูแลเค้าตลอดเวลา แต่ว่า เค้าชอบดูแลที่รักมากกว่า มันก้อดีใจนะเวลาที่รักเปนห่วง แต่เค้ารุสึกว่าเค้าทำที่รักเหนื่อยรึป่าวน้า งานก้อหนักยังต้องมาคอยดูแลเค้าอีก แถมเค้ายังงอแงด้วย อยู่ใกล้เค้ามากๆจะพาลป่วยไปด้วยอีก แต่ว่าตอนนี้เค้าหายแล้วนะคะ กลับมาลั้นลา คอยดูแลที่รักได้เหมือนเดิมแล้ว สอบเสดเร็วๆ แล้วรีบๆมาอยู่เปนกะลังใจให้เค้าซะทีนะ February 24 ~ ความรักครั้งสุดท้าย ~........... เหมือนไร้ซึ่งคำใดให้เอ่ย เหมือนคำถามในทุกคำนึงของดวงวิญญาณนั้นมีคำตอบ เหมือนอนาคตที่มองไม่เห็นนั้น มีปลายทางที่เรารู้ว่าเป็นอย่างไร เรารับรู้ได้จากสัมผัสที่เรามีอยู่ในวันนี้ ความรักเป็นความลับเสมอ และเมื่อใดก็ตามที่เปิดเผยออกมา เราก็ไม่สามารถขาดความรักได้อีกต่อไป ทุกชีวิตที่เกิดมานั้น เพื่อเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่ง ฉัน...กับเธอ....เกิดมาเพื่อเรา เราทุกข์ทรมาณจากความรัก แต่เราสุขที่จะทรมาณจากความรักนี้ ความรู้สึกแน่นหน้าอกจนวาบขึ้นมาชาไปถึงแขน บางครั้งที่ทำให้หายใจไม่ออก ความทรมาณที่ยากจะขืน ยากจะปฏิเสธ ยากจะ...ปฏิเสธ หากวันใดวันหนึ่ง... ที่ใครคนนึงจะต้องจากไป... ความรัก...คง............................ ........................................ อีกคนจะอยู่ได้อย่างไร หากไม่มีเรา ฉันไม่มีอะไรจะขอจากเธอ... ฉันหวังจากโชคชะตาเสียมากกว่า ขอให้อย่าได้มีสิ่งใดที่พรากฉันและเธอออกจากกัน คำว่า"เรา" มันทำให้ฉันกลัวคำว่า "เจ็บ, ป่วย, ตาย" คำว่า"เรา" มันทำให้ชีวิตของฉัน....เปลี่ยนแปลงไปนิรันดร์ ถ้าพรุ่งนี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่มีเธอ ฉันจะมีชีวิตอย่างไร ถ้าพรุ่งนี้ฉันตายแล้วเธอไม่มีฉัน เธอจะมีชีวิตอย่างไร คำว่า"เรา" คำว่า"รัก" คำว่า"คู่ชีวิต" มันเป็นพันธนาการที่ทำให้ฉันเป็นสุข ฉันอยากติดอยู่ในพันธนาการนี้ ตราบชั่วนิรันดร์..... ขอบคุณที่มาจาก แตงโม แห่ง fruitie family จ้า February 09 โคดโดนอะ
February 05 T_Tอย่าทำแบบนี้ จบเกมนี้เลย
จะเอ่ยว่ารักกันตอนนี้ทำไม
พอแล้ว... ไม่อยากสับสนในใจ
เจ็บตอนเธอไป ไม่เท่าตอนเธอ กลับมา...
February 04 ...อัพข่าว
เมื่อคืนเค้าโทรมา
คุยกันไปคุยกันมา
แล้วสายก้อตัดไป
โทรกลับไปก้อมะติด
นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีก
เค้าต้องการอะไรจากเราเนี่ย
เค้าบอกว่าเค้าเสียใจ
แต่เราก้อยังไม่ทันบอกเค้าเลย
ว่าคิดว่าเราไม่เสียใจรึไง
แล้วเราทำไงดีอะ
โทรกลับก้อไม่ติด
ตอนนี้นอยก้อยังนอยไม่ออกเลย
งง
อึ้ง
...
ผุชายคนนี้เข้าใจยากจิงๆ --" February 02 ทำไมช่วงนี้บ้าๆบอๆ อีกแล้ว ไม่มีความสุขเลย เริ่มทนไม่ได้แล้ว ถึงจะพยายามหาอะไรมากมายมาทำ แต่ก้อไม่ทำให้เราดีขึ้นเลย แค่ไม่ทำให้เราเศร้าซึมจนเกินไป ก้อแค่นั้น ทั้งๆที่คิดก่อนทำแล้วนะ ตัดสินใจแล้วว่าควรจะเปนแบบนี้ ถึงบางครั้งจะเปนความคิดโง่ๆ แต่ก้อพยายามใช้สมองที่มีอยู่น้อยนิดนี้คิดแล้ว เราก้อควรจะเคารพการตัดสินใจของตัวเอง และควรจะทำให้ได้ . . . แต่ตอนนี้ เรากลับทำไม่ได้ ขอบคุนนะรุ้งที่เข้ามาเตือนสติในเสปซไว้ ถูกของแก สภาพชั้นตอนนี้ ไม่ใช่ตัวชั้นเลยว่ะ ไม่มีความสุขเลยซักนิด ลั้นลาก้อไม่ค่อยจะไหวเลย แล้วชั้นทำไงดีอะ ทำไมชั้นถึงตัดสินใจไม่ได้ซะทีว่าควรจะทำยังไง ว่าอยากให้ชีวิตชั้นเปนแบบไหน ชั้นรุนะว่าอยากได้แบบไหน แต่มันไม่มีในตัวเลือกอะ ตัวเลือกที่มีตอนนี้มีแค่ 1.ทำใจให้ได้ในตัวตนของเค้า แล้วกลับไป กับ 2.ทำใจให้ได้ แล้วเดินออกมาเพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย ซึ่งเค้าพยายามทำข้อหลังให้สำเร็จ แต่.. มันยาก ยากจิงๆ แต่ เค้าก้อทำใจให้เลือกข้อแรกไม่ได้
แล้วจะให้เค้าทำยังไงดีล่ะ เค้าไม่ได้อยากเปนแบบนี้หรอก ไม่ได้อยากทำให้เพื่อนเปนห่วง แต่ว่า... ความรุสึกอะ มันมากเกินไป มากเกินที่จะซ่อนไว้ ไม่ให้ใครเหน เค้าขอโทดที่ทำให้ทุกคนเปนห่วง ขอโทดที่ไม่ยอมดีขึ้นซะท ขอโทดที่ีเอาแต่ใจ ทำไมชั้นไม่ฟังพวกแกตั้งแต่แรกวะ แล้วทีนี้จะมาทำซึม แล้วยังจะแย่ลงไปเรื่อยๆได้อีก แต่เค้าไม่รุจะทำยังไงแล้วจริงๆ เพราะอะไร ทำไม เค้าก้อมะรุเหมือนกัน ... การที่จะกลับไปเปนเพื่อนกันเหมือนเดิม มันยากมากเลยว่ะ เค้าก้อมะรุว่าทำไมมันถึงยากขนาดนี้ ทั้งๆที่มันไม่ได้แคร์เค้าเลย ไม่เคยสนใจเค้าเลย ทำไมเค้าถึงต้องรักมันมากขนาดนี้ ตอนนี้โคตรเจ็บเลยอะ January 31 อ๊าาาาาาาาาาาาเมื่อคืนชั้นทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยยยย...
ไอ้บ้าเอ้ย -*-
พลาดอีกแล้ว
ไม่หนักแน่นเลย
เฮ่อ แย่ที่สุด
ทำอะไรตามใจตัวเองอีกแล้ว
ทั้งๆที่ผลที่ตามมามันก้อเปนแค่
ความพอใจแค่แปบเดียว
แปบเดียวจิงๆ
แล้วสิ่งที่เราพยายามทำมาทั้งหมดล่ะ
สูญเปล่า...
ทำไมเปนคนแบบนี้ว้า..
รุว่าไม่ดี ไม่ควร ก้อยังจะทำอีก
เฮ่อ เซงเลย ไอ้บ้าเอ๊ย T_T January 29 Homesick นี่หว่าตอนนี้อยู่บ้าน
หนีงานกลับมา
เพราะแบ็ตหมด
จนต้องกลับมาชาร์ตที่บ้าน
แล้วตอนนี้ก้อขี้เกียดกลับหอ
เพราะอยู่บ้านแล้วสบายใจ
ไม่ต้องสนใจใคร
ไม่เหงา
ไม่รุสึกน้อยใจ
ไม่กลัวว่าไม่มีใครรัก
ลั้นลา .. ลั้นลา
ไม่อยากกลับกรุงเทพเลยแฮะ
กลับไปก้ออยู่คนเดียว
ว้าเหว่ ว้าเหว่
ได้แต่ทำให้คนอื่นเปนห่วง
สร้างความเดือดร้อนอยู่เรื่อยเลย
อยู่บ้านจะได้มีคนดูแล
เพื่อนๆทั้งหลายจะได้ไม่ต้องห่วง
ว่าไอ้เพื่อนคนนี้มันจะเปนไรอีกป่าวว้า
แต่ว่ายังไงๆ ก้อต้องกลับอะนะ
หน้าที่มันบังคับ
กลับมาอีกครั้ง
มาป่วนเพื่อนๆทั้งหลายอีกครั้ง
เหอะๆๆ
เตรียมตัวกันไว้ให้ดีนะจ๊ะ ทุกคน
ข้าพเจ้ากลับมาแว้ว
>
>
>
>
เอ่อ.. อ่านที่ตัวเองเขียนเอง
แล้วรุสึกว่าจิตๆยังไงมะรุดิ =="
เริ่มเข้าใจละ ว่าทำไมใครๆถึงต้องห่วงกันนัก -*-
น่าๆ หายแล้ว ลั้นลาได้แล้ว
ไม่ต้องเปนห่วงกันนักหรอก
เรามันถึกจะตาย
ถึงจะมีใครมาทำให้เราบาดเจ็บขนาดไหน
เด๋ววันสองวัน ชั้นก้อลืมแล้วแหละ
สู้ตายค่า (^_^)v
January 25 นานแค่ไหนเพลง นานแค่ไหน
ศิลปิน บอย โกสิยพงษ์ Featuring บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ อัลบั้ม Million Ways To Love - Part I สังกัด Bakery Music เหมือนทุกๆ วัน ที่ใจฉันรอเธออยู่ และก็เหมือนทุกๆ ที ที่เธอไม่ยอมรับรู้ ดูเธอลอยๆ ปล่อยชีวิต ไม่คิดแม้ที่จะสู้ จนบางครั้งฉันเอง ก็หมดหนทางจะบอกให้เธอรู้ นานแค่ไหน นานแค่ไหน ชีวิตเธอจะหยุดจนถึงเมื่อไหร่ อีกนานไหม จะเปิดหัวใจ จะเริ่มต้นใหม่อีกที ต่อให้เป็นทุกข์อีกสักเท่าไหร่ ยังไงก็คงไม่ดีไปกว่านี้ เปิดใจรับความจริงที่มันเป็นอยู่ และลุกขึ้น ลองสู้ดู อีกสักที เครดิตของคุน =>>> http://adrug.spaces.live.com/
เออจริง
นานแค่ไหน
พี่บุรินทร์ร้องให้ฟังทั้งที
ไมคิดได้แล้วทำไม่ได้วะ
ตอนนี้เราเปนงี้จิงๆ
"ดูเธอลอยๆ ปล่อยชีวิต ไม่คิดแม้ที่จะสู้ "
รู้ เหมือนไม่รู้
ไม่รู้ เหมือนรู้
นี่จะเซนกันไปถึงไหนเนี่ย
เฮ่อ ความลั้นลามันเปนตัวตนของเราจริงๆ
ฮือๆ ไอ้บ้า เอาตัวตนของเค้าคืนมานะ
เค้าไม่อยากเปนอย่างงี้แล้ว
ชีวิตมันหม่นๆ งงๆ
ไม่สวยเลย ไม่สนุกด้วย
จะเส้าไปเลยก้อป่าว
มันครึ่งๆกลางๆอยู่อย่างงี้
ไม่ชอบเลย
แต่ปัญหาคือ ... เค้าสู้มันไม่ได้เนี่ยสิ จะทำยังไงดี -*-
ป.ล. ถ้าอ่านแล้วงง ถือว่าคุนปกติแล้วอย่าใส่ใจ ก้อบอกแล้วอะว่าชีวิตตอนนี้มันงงๆ
ไม่เปนตัวของตัวเองเลย พูดไม่รุเรื่องได้อีก -*- January 22 ไร้ค่าหรอเรา?ตอนนี้เราอ่อนแอมากเลยอะ เหตุผล? ก้อต้องมีอยู่แล้ว แต่ทำยังไงถึงจะหายล่ะ เราคิดว่าทุกอย่างที่เราทำ เราคิดแล้ว คิดว่ามันดีที่สุดแล้ว เราถึงทำ แล้วทำไม นี่มันเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เกิดกับเราตอนนี้ เปนสิ่งที่ดีที่สุดที่เราจะมีได้ตอนนี้แล้วหรอ มันโหดร้ายเกินไปนะ เราไม่ได้เปนคนเข้มแข็งขนาดนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้ มัีนมากเกินไป เรารับไม่ได้หรอก มันยากเกินไปที่จะยอมรับว่า ที่ผ่านมาเราไม่เคยมีค่าในสายตาเค้าเลย เราเปนแค่คนๆนึงที่ผ่านเข้ามา แล้วถ้าจะไปก้อไม่มีความหมายอะไร ทุกอย่างที่เรารุสึก เราคิดไปเองคนเดียว ใครๆ อาจจะเหนว่าเราเข้มแข็ง ใช่เราเข้มแข็ง แต่ไม่ใช่กับคนนั้น คนที่เราอยากให้เค้าดูแล ปกป้อง . . . เรารู้ว่าเสียใจไป ก้อไม่มีประโยชน์ แต่ว่า.. เราทำไม่ได้จริงๆ มันหมดแล้ว เราเข้มแข็งต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว เราอ่อนแอเกินไป ถึงจะทำดูเปนคนไร้ค่าในสายตาใครๆ แต่เราก้อพยายามต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ |
|
|
.Lyn_n.(*%5e.%5e*)%e2%99%a5+%c2%b0%c2%b7.%e2%99%a5.%c2%b7%c2%b0's+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
