°·.♥.·° ♥(*^.^*).Lyn_n.(*^.^*)♥ °·.♥.·°

เกิดมาเผชิญโลก ปีที่ 23 แก่ขึ้นอีกแล้ว
นอกจากอายุเรายังมีคนที่รักเราเพิ่มขึ้น
เรายังมีความทรงจำดีๆ ที่เพิ่มขึ้น
รวมไปถึงความรู้ ด้วยรึป่าวหว่า

ขอบคุณทุกคำอวยพร ทุกคนที่จำวันธรรมดาๆวันนี้ได้
ขอบคุณปะป๊า มะม๊า อาม่า ที่ รักและเลี้ยงน้องหลินมาจนโตนะคะ
ขอบคุณที่รัก เจน ฟ้า ไอซ รุ้ง น้อยหน่า และเพื่อนๆทุกคน ที่อยู่เคียงข้างและดูแลกันมาตลอด
ขอบใจนะเอี๋ยม ที่อุส่าโทรมาทั้งๆที่เขิน ^^
วันเกิดปีนี้ ถึงจะต้องอ่านหนังสือจนหัวโตเพราะจะสอบ
ถึงจะไม่มีเวลาไปทำอะไรที่อยากทำในวันนี้
แต่ก้อมีแต่ความรู้สึกดีๆ
ทำให้เรามีความสุขมากๆเลยล่ะ

ขอให้ทุกวันต่อจากนี้เปนวันที่ดีของเราด้วยเถอะนะ

ไปมาแร้ว

ในที่สุด เหอะๆๆ

สอบเส็ด เป็ดก้อออกร่อน

ไปนั่งกินลมกะครอบครัว

ถ่ายรูป ลั้นลาๆ

หายบ้าบอลงไปเยอะเลยแฮะ

ไม่น่าเชื่อ ขนาดวันนี้ไม่ค่อยมีลม

ทะเลยังทำให้ความไม่สบายใจหายไปได้เยอะ

ดีจังเลยเนอะ ที่เกิดมาเป็นคนระยอง

อยากไปทะเล แป็บเดียว ก้อได้ไปละ ^^
v
v
v
v
v
ถ้าได้กร๊วกมาเดินจูงมือกัน คงลั้นลาขึ้นอีกเปนกอง

ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่ายินดี
เพื่อนรับปริญญากันเยอะแยะ (ที่จริงก้อพึ่งมหาลัยเดียว แต่ไปมันทุกวัน)
แล้วก้อต้องเดินสายไปมหาลัยอื่นๆต่ออีก
เหนแล้วก้ออยากรับมั่ง คงรู้สึกดี ที่ได้รู้ว่ามีคนใส่ใจ
อยากมาแสดงความยินดีกับเรา ได้เล่นกะเพื่อนๆ
สนุกมากเลย เหมือนมีตติ้งกัน บัณฑิตก้อวุ่นวายๆ
เพื่อนบัณฑิตก้อวุ่นวายๆ ตลกดี

อีกงานก้องานบวช ใกล้เข้าพรรษาแล้ว
เพื่อนบวชกันใหญ่
แต่ไม่ได้อยากบวชมั่งหรอกนะ
แหะๆ ดิชั้นก้อไปทุกงานอีกล่ะค่ะ
ก้อคนมันฮ็อตนี่หว่า อิ่มบุญกันไปตามๆกันเลยทีเดียว

แต่ก้อมีงานไม่น่ายินดีด้วยอะนะ คือพ่อตองเสียล่ะ
ก้อขอแสดงความเสียใจอีกครั้ง มา ณ ที่นี้ด้วยนะตอง
เราขอโทษด้วยที่ไปได้แ่ค่วันเดียว
(ก้ออย่างที่บอกช่วงนี้เราเดินสาย)

แล้วเรายังมีหน้าที่อันสำคัญยิ่งอีกอย่าง
คือ พยายามไปเรียนเนติ์ที่อยู่แสนไกลให้ได้ทุกวัน
ซึ่งบอกได้เลยว่า ยากกกกส์ เรียนทั้งวันนี่ยังไม่มีปรากฏ
อย่างมากก้อทำได้แค่ตื่นให้ได้ก่อนเที่ยงจะได้ไปเรียนทันตอนบ่าย
แค่นั้นเราก้อเหนื่อยเหลือเกินแล้ว

กลับมายังต้องเจอลูกชายที่โตวันโตคืน
แล้วรุสึกว่ามันจะฉลาดเกินเม่นขึ้นทุกวัน
แถมซนระดับเทพเจ้า
ไม่รุจะดีใจหรือเสียใจดีที่มีลูกฉลาด แต่โคตรซนขนาดนี้
เพราะทุกวันนี้เจ้าลูกชายที่น่ารัก
ปีนขึ้นเตียงไ้ด้แล้วค่ะ!!!
แล้วดูเหมือนมันจะพยายามขึ้นมานอนกอดแม่จ๋าทุกคืนเลยทีเดียว
ทำให้เราแทบไม่ได้นอนเลย
ต้องคอยระแวงว่า จะเจอน้องหนามบนเตียงรึป่าว -*-

และด้วยภารกิจมากมาย มากๆ ที่รุมล้อมเราอยู่ตอนนี้
ทำให้เราไม่ค่อยเพ้อเจ้อ อย่างที่เรากลัวว่าเราจะเปน
ซึ่งมันก้อดีแล้ว แต่เราเหนื่อยมากเลยล่ะ
คือมันไม่มีเวลาพักเลยจริงๆ เหนื่อยกาย เหนื่อยใจ
แล้วด้วยความฟุ้งของเราเราก้อแอบคิดว่า
ถ้าหมดฤดูกาลหรรษานี้ไปล่ะ ...
...

เราจะเปนไงวะเนี่ย
จะกลับไปอยู่กับเรื่องเดิมๆรึป่าว
เรื่่องที่เราอยากลืมไปให้หมดจะยังจำได้อยู่รึป่าว
ขออย่าให้ฤดูกาลที่แสนสนุกนี้หมดไปเลย
รอก่อนนะ.. รอให้เราเข้มแข็งกว่านี้ก่อน
ที่จริงตอนนี้มันก้อไม่เปนไรแล้วแหละ
แต่ว่า...
ช่วงเวลาดีๆมันก้อเปนสิ่งสวยงามที่น่าจดจำใช่มะล่ะ
นั่นล่ะ สิ่งที่เราอยากลืมมันสวยงามมากจริงๆ
เหนอะไรก้อพาให้คิดถึงตลอดเลยอะ เปนกันปะ
เหมือนฝันเลย ฝันดีมากจนไม่อยากตื่น
แต่ในที่สุดแล้ว ยังไงๆเราก้อต้องตื่นอะนะ

เฮ่อ ไม่ได้อัพนาน เม้ายาวเลยแฮะ

สรุป สถานการณ์ปัจจุบันคือ
>
> เราอยากรับปริญญามั่งแล้วอ่า อีกเดือนนึงก้อรอไม่ไหวแล้ว
   (ไม่ได้เห่อนะ แค่อยากให้มันเสร็จๆไป ตื่นเต้นๆ)
> จากการเดินสายไปมันทุกงานขนาดนี้ทำให้เราไม่ค่อยว่าง
   ที่รักของเราเลยน่ารักเปนพิเศษเลยตอนนี้ เพราะพอเราไม่สนใจที่รักๆก้อเลยสนใจเราเปนพิเศษ (สุดๆเลย) อิอิ
> น้องหนามเริ่มงอนแล้ว เพราะไม่ค่อยได้เล่นด้วยเลย
    อาจจะแอบลืมแม่จ๋าไปนิดนึงแล้วด้วยมั้ง เพราะล่าสุดเริ่มขู่ใส่เค้าแล้ว T_T
> และด้วยดีกรีความฮ็อตตอนนี้ เดินสายทุกงานแบบนี้ ตอนนี้เราจนแล้วอะ เส้าหนักเลย
    แต่นะ เพื่อเพื่อน เราทำได้
> และสุดท้าย เราอ้วนขึ้น!!! ง่ะ ก้อเสร็จงานแล้วต้องปาร์ตี้ต่อนี่นา
    แงๆ เครียดเลย มีแต่คนเค้าลดความอ้วนกัน ไอบ้านี่ดันอ้วนขึ้นได้อีกอ่า =="
> แต่สิ่งที่ดีๆก้อคือ เราได้เจอเพื่อนเพียบเลย บางคนหายไปไม่ได้เจอตั้งแต่จบมอปลาย
    เหมือนไม่นาน แต่ที่จริงก้อนานแล้วนะ เราก้อแก่กันแล้วด้วยอะ ให้ความรุสึกที่ดีมากๆเลย
    เหมือนกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง ทุกคนตั้งใจมากันเพื่อเพื่อน มีแต่ความรุสึกดีๆให้กัน

>>>>>>>>>> รักเพื่อนว่ะ ดีใจที่เกิดมาเจอพวกแกนะ อยากเจอกันอีกอะ
                         มาเจอกันงานรับปริญญาเค้าก้อดีนะ (10 /14 สิงหา 2551 ที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์นะ) ^^                 


>>>>>>>>>>>>>>>>>> รักที่รักด้วย ขอบคุณจริงๆที่ทำให้เค้ารุว่าที่รัก รักเค้ามากขนาดไหน ^^

เคยกันมั่งมะ

เวลาคบกับใครแล้วรู้สึกสงสัยอะ

สงสัยว่านี่เราคบกันไปทำไม

...

ตอนนี้เรากำลังสงสัยอยู่

รู้นะว่ามันไม่ดีอะ

แต่ว่ามันก้อมีเหตุผลนะ

เราไม่คิดว่าอยู่ดีๆเราจะคิดแบบนี้ขึ้นมาได้เองหรอก

แต่ถึงสงสัยไปก้อถามไม่ได้

เค้าคงจะเสียใจที่เราไม่มั่นคง

เราก้อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเปนแบบนี้

เราอาจจะเริ่มทำงาน

เราอาจจะเหนื่อย

ต้องการใครซักคนมาอยู่ข้างๆ

แต่พอไม่มี มันเลยถูกขัดใจมั้ง

มันทำให้เราเริ่มคิดว่า

เค้าต้องการเราจริงรึป่าว

แล้วเราล่ะ ต้องการเค้าจริงรึป่าว

เศร้าว่ะ...


ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ ไม่รู้จะไปทางไหนดี

ไม่ชอบเลยอะ

ที่รัก กลับมาทำให้เค้ามั่นใจเหมือนเดิมหน่อยดิ

ตอนนี้ที่ห้องเรามีกังหันที่ระเบียง 5 อัน
ลมพัดทีก้อหมุนที
แต่ว่ามีอยู่อันนึง ไม่ค่อยจะหมุนเลย
ทั้งๆที่อันอื่นมันก้อหมุนได้
อาจจะหมุนได้มากน้อยต่างกัน
แต่มีอันเนี้ย อันเดียว ที่ต้องใช้ความพยายามเหลือเกิน
กว่าจะหมุน...

เหมือนเราตอนนี้เลย
เปนกังหันที่หมุนไม่ไหว
ลมจะแรงยังไง ก้อหมุนได้นิดเดียว
เหมือนมันจะพังแล้ว
ทั้งๆที่เพิ่งซื้อมา
ตอนแรกก้อหมุนได้ดี
แต่พอเล่นมากไป กลับไม่หมุนซะนี่
ซ่อมก้อไม่เปนด้วยแฮะ
เราอาจจะโง่เกินไป
เรื่องแค่นี้ก้อรับมือไม่ไหว

อยากอยู่นิ่งๆ
เพื่อนๆของเราตอนนี้ก้อคงเหมือนสายลม
เหมือนเราที่พยายามใช้มือหมุนกังหันให้มันหมุน
แต่เราเหนื่อย...
เราเป็นกังหันที่ไม่อยากหมุนแล้ว
ถึงจะรู้ว่าถ้าพังไปเจ้าของก้อคงจะเสียดาย
แต่ว่าเราเหนื่อยแล้ว
ไม่อยากหมุนไปตามความต้องการของใครแล้ว
แต่ว่ากังหัน ถ้าไม่หมุนก้อไม่มีค่า
ไม่สนุก ไม่ลั้นลา
ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
ก้อต้องถูกทิ้ง อย่างไร้ค่า

เราอาจจะเปนคนดื้อ ไม่ยอมแพ้
ถ้าจะต้องถูกทิ้ง
ขอเลือกตกลงไปข้างล่างเองดีกว่า
แต่ก้อทำไม่ได้
เพราะเจ้าของ(เราเอง) ยึดกังหันไว้อย่างแน่นหนา
พันธนาการตัวเรามากมายเหลือเกิน
อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองเปนครั้งสุดท้ายในชีวิตจริงๆ
ยังทำไม่ได้เลยหรอ
เราจะต้องอยู่นิ่งๆแบบนี้
เปนกังหันที่ถูกพยายามทำให้หมุน
หมุนไปตามที่ทุกคนอยากให้เปน
ถึงจะไม่ไหวแล้ว แต่ก้อต้องหมุนต่อไป
ใช่มั้ย...

เราอยู่ไปทำไม ยังไม่รู้เลย
เราเแค่เหนื่อยแล้ว พอใจกับชีวิตนี้แล้ว
อยากพักบ้าง แค่นั้นเอง